Prošlo je deset godina od izvođenja oružane akcije koju su hrvatske vlasti nazvale Oluja. Posle nje je Hrvatska skoro etnički čista država, u kojoj živi svega nekoliko procenata Srba. Za samo četiri dana, potpuno je izmenjena etnička slika u onim delovima Hrvatske gde su pre rata Srbi živeli u znatnom broju. Tokom akcije i posle nje izvršeni mnogi zločini prema civilnom stanovništvu srpske nacionalnosti.
Samo u suludim političkim vizijama političara koji su vodili ratove na teritoriji bivše SFRJ, i njihovih intelektualnih i medijskih trabanata, normalna su ubistva, sakaćenja, silovanja i etnička čišćenja radi navodne zaštite i ostvarivanja «nacionalnih interesa». U svakom normalnom društvu većina građana, a elite gotovo bez izuzetka, insistiraju na poštovanju zakona. Hrvatska je, kao u ostalom i naša država, u vreme trajanja sukoba bila obavezna da poštuje sva pravila međunarodnog humanitarnog prava. Sasvim je očigledno, a mnogi učesnici rata to danas i otvoreno priznaju, da su se ova pravila masovno i sistematski kršila.
Tragične su sudbine ljudi koji su prognani iz Hrvatske i onih čiji su najbliži tom prilikom stradali. Pod uticajem ratne propagande i bez jasnog i odgovornog vođstva, izgubili su sve. Danas su izbeglice i beskućnici. Postali su taoci i žrtve sumanutog plana o razmeni teritorija i stanovništva i ostavljeni na milost i nemilost onima koji rat koriste za bogaćenje i ostvarivanje iluzija o sopstvenoj veličini.
Beogradski centar za ljudska prava poziva sve institucije, a naročito pravosuđe Republike Hrvatske, da pokrenu i efikasno vode postupke protiv onih za koje postoje osnovi sumnje da su počinili zločin tokom akcije Oluja, uključujući i vojne zapovednike koji su zločine naređivali ili tolerisali. To je jedini efikasan način da se izbeglicama ulije poverenje da se mogu, ako to žele, vratiti u mesta iz kojih su proterani. To je istovremeno i jedini način da Srbija i Hrvatska, a pre svega njihovi građani, ostvare svoju evropsku budućnost.
Ratni zločini i zločini protiv čovečnosti nisu nužno obeležje svakog oružanog sukoba. Pogotovu to nije nekažnjavanje za počinjene zločine i veličanje zlikovaca. Zakoni važe i u ratu. Nepoštovanje pravila humanitarnog prava ne može se pravdati nikakvim izgovorima, pa i pozivanjem na agresiju i odgovorom na nju.
